Fjármálavit er eitthvað sem er ekki að þvælast fyrir mér, ég einfaldlega hef ekkert fjármálavit. Ég veit að ef ég á 5000 kall í veskinu, þá er hann þar þangað til að hann skiptir um hendur í einhverjum viðskiptum, og þá er hann ekki þar lengur. Þetta er náttúrulega barnsleg einföldun á mínu fjármálaviti því fjármál eru mikið flóknari en að fá útborgað og eyða laununum. Alla tíð hefur það þótt af hinu góða að leggja aurinn sinn inná bankabók eða annan innlánsreikning og jafn sjálfsagt hefur þótt að geta sótt aurinn aftur, hugsanlega með Þetta er náttúrulega barnsleg einföldun á mínu fjármálavitieinhverjum smánar vöxtum. Við vitum þó vel að bankarnir hafa notað þennan sama aur til að láta hann vinna fyrir sig. Gott og vel. En þegar ég sá í mogganum að óttast væri að ef MP opnaði Netbankan og nokkur SPRON útibú, myndi fyrrum viðskiptavinir þeirra útibúa flykkjast í hrönnum til MP með innistæður sínar yrði ekki til fé til að greiða þau innlán út. Mér er spurn. Þegar nb.is og SPRON voru yfirtekin og innistæður færðar til Kaupþings, hvað var á bak við þær tölur? Loft? Eðlilega velti ég fyrir mér hvort hætta geti verið á að mín fábrotna innstæða (sem er reyndar oftast í mínus) sé hreinlega ekki til. Ég þekki fleiri dæmi en mitt eigið þegar menn hafa farið frá Kaupþingi af einhverjum ástæðum og stofnað til viðskipta hjá SPRON eða nb.is vegna einhverjar óánægju. Nú haf þeir viðskiptavinir verið fluttir til baka án samráðs og við mismikla ánægju. Ég mun hugleiða alvarlega að færa mig annað með mín viðskipti þó lítil séu, og kemur MP sterklega til greina eða nb.is verði hann með svipuðu sniði og áður. Netbankinn var einstaklega þægilegur í alla staði, a.m.k. fyrir mig.