júl
01
2009
Einkennileg formúla Glitnis
Rakst á upplýsingarbækling í vinnuni frá Blóðbankanum, auglýsing á baksíðunni vakti athygli mína. Sennilega er þessi ágæti bælingur prentaður "fyrir kreppu", því þarna auglýsir Glitnir svo fagmannlega reikniformúluna 1+1=3 sem er einhver allt önnur stærðfræði en ég lærði í skóla.
Ef að þetta er, eða var dæmigerð reikniformúla hjá bankastofnunum, þá ekkert skrítið að þeir hafi hrunið eins og illa reistar spilaborgir?
Stundum virðist okkur velgengni byggjast á kraftaverki. Það er eins og eitthvað hafi orðið til út engu.
Það er nefnilega málið, stundum virðist "eitthvað" hafa orðið til úr "engu", s.s. lofbóla sem var dæmd til að springa.









Þar sem ég var ekki alveg einn á ferð stoppaði ég m.a. í Staðarskála hinum nýja í fyrsta sinn eftir að vegurinn var færður. Sumum kann eflaust að finnast þessi skáli betri en sá gamli, en ég er ekki í þeim hópi. Þetta er bara enn ein N1 stöðin. Fyrir mína parta var mun notalegra að staldra við í gamla skálanum. Það sem ég sé hinsvegar betra við þann nýja er að aðstaða til eldsneytiskaupa er þægilegri þar sem það þarf ekki að fara út í skúr eins og á gamla staðnum, og það virðist vera meira úrval af vörum þarna. Ég hefði betur nýtt mér eldsneytis aðstöðuna í Staðarskála eða í Varmahlíð því ég lagði af stað með tankinn c.a. 1/2 úr Reykjavík. Framan af leit út fyrir að það myndi duga. En skömmu eftir að ég lagði af stað frá Varmahlíð, hvar ég hefði átt og ætlaði að kaupa bensín, fór bensínljósið að loga. Einhverstaðar á Öxnadalsheiðinni fór ljósið svo að blikka, ótvírætt merki um að eldsneyti sé af skornum skammti. Komst á eldsneytisgufunum upp á Moldhaugaháls, og vantaði kannski 20-30 metra upp á að það færi að halla undan aftur, en þá hefði ég getað látið bílinn renna langleiðina til Akureyrar. Þetta tafði mig samt ekki um nema 20 mínútur, ég fékk móðir mína til að renna á móti mér með smá sopa á brúsa. Ég held að þetta sé í fyrsta sinn sem mér tekst að verða bensínlaus á ferðalagi milli landshluta, og vonandi síðasta sinn.
Og það eru þeir sem lesa allan strimilinn sinn við kassann, helst tvisvar. En hvort sem að þú ert að spá í hvort dós af bökuðum baunum kostar 58 eða 59 krónur eða tékka hvort þú sért að greiða fyrir eitthvað sem þú ert ekki að kaupa er klárlega rétt að rúlla .a.m.k. lauslega yfir strimilinn. Það varð ég á þreifanlega var við í gær. Ég tek alltaf strimil í verslunum þegar ég versla, nema helst ef ég er að kaupa eitthvað verulega smálegt. Þó ég lesi hann ekki upp til agna renni ég oft augunum yfir hann svona á meðan ég rölti frá kassanum, rétt til að tékka á hvort eitthvað stingi í augun. Málið er að nú hefur verðlag verið breytilegt og margar vörur að hækka verulega. Því hefur mér stundum þótt verðið á kassa vera orðið mun hærra en ég bjóst við. Mér brá því nokkuð í gær þegar ég var að versla í Bónus. Nokkrir smálegir hlutir 
svo mikil að fólk sem býr innan sömu veggja er að senda hvort öðru slíka lista, eins og það geti ekki bara spurt hvort annað ef því vantar að vita eitthvað. Klárt dæmi um að netið og rafrænir samskiptamiðlar eru að taka meira og meira yfir venjulegar samræður milli fólks í sama rými. Og ekki er öll vitleysan eins. Herra mennirnir, fígúrur úr gamalkunnum barnabókum og teiknimyndum fyrir börn eru að verða nýjasta ruglið. Um að gera að hala niður einhverri mynd með þeim kjánum senda á fésið og tagga alla vini sína á hana. Æðislega klárt.